طلوع شرقی

شعر و مطالب ادبی و سخنان بزرگان

عاقبت صبح دمید

 

دشت باران زده بود

        پر طراوت شده بود

          تازه می خواست چمن

               سر بر آرد سر سبز

                  - از گریبان زمین

روی گلها شاداب

   که رهآورد ره  باران بود

      در نگاه هر گل

           نکته ای بود نهفت

و در آن تنگ  غروب

         که ز شب  بویی داشت

           گل گلگون می خواست

             - چهره در چهره ماه اندازد

کم کمک شب میشد

  دشت گویی همه جنگل شده بود

    در شبی بی مهتاب

          باد طوفان   آلود

             تاخت بر لشکر گلها که به پا خاسته بود

تا که بر باد دهد برگ شقایق ها را

      و در آن تاریکی

         سرخی روی شقایق ها را

             کس نبیند جز گرگ

    باد میزد فریاد

       که فرستاده مرا دیو سراپرده دود

     گرگ میزد فریاد 

     بهر خوش آمد باد

     اندر آن هوهو و فریاد در آن تارکی

          شیر آزاده برنای صبور

       در کمین گاهش بود (ان الله لباالمرصاد)

آخر او می دانست

    باد اگر کرد پراکنده شقایق ها را

    از پراکنده گلی می شکفد صد ها گل

آخر او می دانست

  گرچه شب تاریک است( واللیل اذا عسعس)

فلق صبح بسی نزدیک است

 عاقبت صبح دمید (والصبح اذا تنفس)

وعده حق  آمد(ان الله لا یخلف المیعاد)

رفت آن  دیو پلید(جاء الحق و زهق الباطل ان الباطل کان زهوقا)

           شعر از محمد رضا شفیعی راد  بهمن ۱۳۵۷

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم بهمن 1388ساعت 19:13  توسط محمد رضا شفیعی راد  | 

حیوانات در اشعار فارسی

 

گربه  مسکین  اگر  پر  داشتی       تخم گنجشک از زمین بر داشتی

                                                       (سعدی)

ترحم  بر   پلنگ   تیز دندان            ستمکاری بود بر گوسفندان

                                                       (سعدی)

از صلح میان گربه و موش            بر باد رود  دکان   بقال

                                                       (ایرج میرزا)

تا بود گربه در کمان وکمین          موش را گلشن است زیر زمین

                                                       (سنایی)

تنگ بد جای گربه در سوراخ        بست جاروب نیز بر دنبال

                                                        (کمال الدین اسماعیل)

اسب تازی دو تک رود به شتاب          شتر آهسته می رود شب و روز

                                                        (سعدی)

اسب لاغر میان به کار آید                روز میدان نه گاو پرواری

                                                        (سعدی)

مهتری گر به کام شیر در است            شو خطر کن ز کام شیر بجوی

یا بزرگی و عز ونعمت و   جاه               یا چو مردانت  مرگ  رویاروی

                                                        (حنظله باد غیسی)

ای بسا اسب  تیز رو که بمرد               خرک  لنگ  جان به منزل  برد

                                                        (سعدی)

سگ  بر آن آدمی شرف دارد                  که چو خر دیده بر  علف  دارد

                                                         (نظامی)

دو نفر دزد  خری دزدیدند               سر تقسیم بهم جنگیدند

آن دو بودند چو گرم زد و خورد         دزد سوم خرشان را زد و برد

                                                      (ایرج میرزا)

علم داری عمل نه دان که خری        بار گوهر بری و کاه خوری

                                                       (سنایی)

فقیه شهر چه خوش گفت دوش گوش حمارش

                                       که هر که خر شود البته میشوند سوارش

                                                      (روحی)

گرگ گرسنه چو گوشت یافت نپرسد          کاین شتر صالح است یا خر دجال

                                                           (سعدی)

مسکین خر اگر چه بی تمیز است              چون بار همی برد عزیز است

                                                            (سعدی)

نه منعم به مال از کسی بهتر است           خر ار جل اطلس بپوشد خر است

                                                            (سعدی)

نه هر خر را به چوبی راند باید                نه هر کس را به نامی خواند باید

                                                         (فخر الدین اسعد گرگانی)

هر کسی را که بخت بر گردد                 اسبش اندر طویله خر گردد

                                                          (ناشناس)

هر که عاشق نیست آن را خر شمر        خر بسی باشد ز خر کمتر شمر

                                                         (عطار نیشابوری)

یا رب این نو دولتان را بر خر خودشان نشان

                                          کاین همه ناز از غلام و اسب و استر می کنند

                                                         (حافظ)

تو دست چپ در این معنی ز دست راست نشناسی

                                         کنون با این خری خواهی که اسرار خدا یابی

                                                    (سنایی)

آن دو شاخ گاو اگر خر داشتی          یک شکم در آدمی نگذاشتی

                                                    (سعدی)

بود قطره   آب   طوفان   مور             به  کم مایه ای ناقص آید به شور

                                                    (ناصر خسرو)

پس از بردن وگرد کردن چو مور          بخور پیش از آن کت خورد کرم گور

                                                     (سعدی)

گره به باد مزن گر چه بر مراد وزد        که این سخن به مثل مور با سلیمان گفت

                                                    (حافظ)

مروت نباشد بر افتاده زور               برد مرغ دون دانه از پیش مور

                                                  (سعدی)

مورچگان را چو بود اتفاق               شیر ژیان را بدرانند پوست

                                                  (سعدی)

مور گرد آورد به  تابستان              تا فراغت بود زمستانش

                                                  (سعدی)

آسوره کسی که خر ندارد          از کاه و جوش خبر ندارد

                                                (ناشناس)

از برای مصلحت مرد حکیم         دمب خر را بوسه زد خواندش کریم

                                                 (مولوی)

آن کس که نداند و بداند که نداند     لنگان خرک خویش به منزل برساند

                                                 (فخر الدین رازی)

اسب تازی در طویله گر ببندی پیش خر        رنگشان همگون نگردد طبعشان همگون شود                                          (روحی)

اسب تازی شده مجروح به زیر پالان           طوق زرین همه در گردن خر میبینم

                                                             (حافظ)

اگر خر نیاید به نزدیک  بار              تو بار گران را به نزذ خر آر

                                                    (فردوسی)

خر عیسی است که از هر هنری با خبر است

هر خری را نتوان گفت که صاحب هنر است

                                                (ایرج میرزا)

بار گوناگون است بر پشت خران        هین به یک چوب این خران را تو مران

                                                   (مولوی)

خرکی را به عروسی خواندند             خر بخندید و شد از قهقهه سست

گفت من رقص ندانم به سزا               مطربی  نیز ندانم به  درست

به  حمالی   خوانند   مرا                   کآب نیکو کشم  وهیزم چست

                                                    (خاقانی)

                    

                                                    

                                                 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم بهمن 1388ساعت 18:29  توسط محمد رضا شفیعی راد  | 

سوار شفق(به مناسبت بر قراری حکومت نظامی شاه)

 

بگذار  شحنه  تا  گذرد  رهگذار  پیر

از لابلای پیچ و خم کوچه های شب

او را  ز قهر چرخ  میفکن تو بر  زمین

 

بیداد  گردباد  بر  او   میزند    نهیب

بر او  نگاه   خیره  ابر  مهیب     را

در بستر سیاه شب فتنه گر ببین

 

بگذار شحنه کودک گریان مضطرب

از کوچه های خاکی این شهر پر خروش

پای دوان به خانه رسد با دلی غمین

 

آغوش گرم مادرش از وی تهی مکن

از باغ خانواده  تو این میوه را  مگیر

بر شاخه این شکوفه نشکفته را نچین

 

بگذار شحنه گر نگذاری تو   بگذرد

کفتار پیر و دیو تبهکار شوم شب

بیرون جهد (سوار شفق)تیز از کمین

 

خواهد گذشت سردی بهمن شود بهار

انباشت گر به یکدگر انبوه برف   دی

خورشید تیر دست در  آرد  از   آستین

                          شعر از محمد رضا شفیعی راد (رضاییه-۱۳۵۷)

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم بهمن 1388ساعت 18:9  توسط محمد رضا شفیعی راد  | 

سوگند به فجر ....(انتظار)

سوگند به آذرخش گلگون

بر صفحه روشن   سپیده  (والشمس و ضحیحها)

سوگند به ماه  در شب بدر

بر  بال   سپهر       آرمیده (والقمر  اذا  تلیها )

سوگند  به  روشنایی   روز

جان از کف شب بدر کشیده(والنهار  اذا جلیها)

سوگند به پرده  شب   تار

دیو  سیه دهن     دریده   (والیل اذا  یغشیها)

سوگند به برق سم اسبان

کز  عرصه  رزم بر  جهیده (والعادیات ضبحآ)

سوگند به غنچه گل سرخ

تن پوش  به پیکرش  دریده

سوگند به سرخی شقایق

بر پهنه  دشت   گستریده

سوگند به لالی های خونین

در  بستر  عشق    آرمیده

سوگند به قطره های اشکم

بر گونه  خسته ام    چکیده

سوگند به ده شبی که موسی

با  لوح  زطور     سر رسیده

سوگند  به فجر  در  پگاهان

بر   دامنه   افق    دمیده

بهت غم دوری از   نگاهت

در  دیده  نشسته تا سپیده

           (شعر از محمد رضا شفیعی راد -ارومیه ۱۳۵۸)

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم بهمن 1388ساعت 22:16  توسط محمد رضا شفیعی راد  | 

حیوانات در اشعار فارسی

  به کارهای گران مردکار دیده فرست       که شیر شرزه در آرد به زیر خم کمند

                                                                                (سعدی)

چو ریزد  شیر را دندان و نا خن                     خورد  از  روبهان لنگ  سیلی

                                                               (نظامی)

  گربه شیر است در گرفتن موش           لیک موش است  در مصاف پلنگ     

                                                                              (سعدی)                   

کبوتر   با  کبوتر   باز  با  باز           کند همجنس با همجنس پر واز

شیررااز مور صد زخم اینت انصاف ای جهان

                                         پیل را از پشه صد رنج اینت عدل ای روزگار

                                                (جمال الدین عبد الرزاق)

شیر هم شیر بود گرچه به نخجیر بود       نبرد بند و قلاده شرف شیر ژیان

                                                        (فرخی سیستانی)

نخورد شیر نیم خورده سگ          ور به سختی بمیرد اندر غار

                                               (سعدی)

اگر سر بسر تن به کشتن دهیم         دریغ است کشور به دشمن دهیم

دریغ است  ایران که  ویران  شود          کنام  پلنگان  و  شیران      شود

                                                                   ( فردوسی)

کس نیاید به زیر سایه بوم                ور همای از جهان شود معدوم

                                                                   (سعدی)

همت اگر سلسله جنبان شود          مور تواند که سلیمان   شود

گاوان و خران  بار  بردار             به زآدمیان مردم آزار

                                            (سعدی)

همی میردت عیسی از لاغری       تو در بند آنی که  خر پروری

خر عیسی گرش به مکه برند         چون بیاید هنوز خر باشد

سگ به دریای هفت گانه مشوی      که چو تر شد پلید تر باشد

                                               (سعدی)                                              

 

با کبوتر باز کی شد هم نفس              کی شود هم راز عنقا با مگس

                                                                     (مولوی)

باز هم باز بود گر چه که او بسته بود        صولت بازی از باز فکندن نتوان

                                                                  (فرخی سیستانی)

با همت باز باش و با کبر پلنگ                     زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ

                                                     ( مسعود سعد سلمان)

برون ز کنج قناعت منه تو پای طلب         که مرغ خانگی ایمن بود ز جنگل باز

                                                      ( کمال الدین اسماعیل)

بسان بازم کش بداری اندر بند                    شکار پیش تو آرد  چو باز یابد پر

                                                       (مسعود سعد سلمان)

کار خرد ضربت این ساز نیست               صید ملخ شیوه شهباز نیست

                                                       (خواجوی کرمانی)

هزارکبک ندارد دل یکی شاهین              هزار بنده ندارد دل خداوندی

                                                      (شهید بلخی)

آن قصر که جمشید در آن جام گرفت         آهو  بچه  کرد  شیر آرام گرفت

بهرام که گور می گرفتی همه  عمر         دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

                                                       (حکیم عمر خیام)

چو شاهین باز ماند از پریدن              ز گنجشکش لگد باید چشیدن

                                                        (نظامی)

دلم ربود بدان زلف همچو جنگل باز            تو هیچ باز شنیدی که دل شکار کند

                                                          (جمال الدین عبدالرزاق)

کارهر بز نیست خرمن کوفتن              گاو نر می خواهد و مرد کهن

                                                        (سعدی)

 میازار موری که دانه کش است           که جان دارد و جان شیرین خوش است

                                                       (فردوسی)

از تنگی چشم فیل معلومم شد          کآنان که غنی ترند محتاج ترند

                                                      (سعدی)

سر چشمه شاید گرفتن به بیل           چو پر شد نشاید گذشتن به پیل

                                                      (سعدی)

یا مکن با پیل بانان دوستی                 یا بنا کن خانه ای در خورد پیل

                                                      (سعدی)

گاو از من و تو فراخ تر دارد چشم           پیل از من و تو بزرگ تر دارد گوش

                                                       (سعدی)

پشه چو پر شد بزند پیل را                   با همه تندی و صلابت که اوست

                                                       (سعدی)

پیش از آن کت برون کنند زده                رخت بر گاو وبار بر خر نه

                                                       (نظامی)

چو خرمن بر گرفتی گاو مفروش            که دون همت کند نعمت  فراموش

                                                       (سعدی)

به موبد چنین گفت دهقان سغد            که  بر ناید از خانه  باز  جغد

                                                       (فردوسی)

سر گرگ باید هم اول برید                    نه چون گوسفندان مردم درید

                                                       (سعدی)

ترحم بر پلنگ تیز دندان                   ستمکاری  بود بر گوسفندان

                                                       (سعدی)

در برابر چو گوسفند سلیم            در قفا همچو گرگ مردم خوار

                                                      (سعدی)

قصه شنیدم که بو العلا به همه عمر      لحم نخورد و  ذوات  لحم  نیازرد

در مرض موت با اشاره   دستور             خادم او جوجه با به محضر او برد

خواجه چو آن مرغ کشته دید برابر          اشک تحسر ز هر دو دیده بیفشرد

گفت به طیر از چه شیر شرزه نگشتی   تا نتواند کست به خون کشدو خورد

مرگ برای ضعیف امر طبیعی است        هر قوی اول ضعیف گشت سپس مرد

                                                      (ابوالعلای معری)

با بد انیش هم نکویی کن                     دهن سگ  به لقمه دوخته به

                                                      (سعدی)

 سگ اصحاب کهف روزی چند            پی نیکان گرفت و مردم شد

                                                      (سعدی)

چه خوش گفت آن نهاوندی  به طوسی       که مرگ خر  بود سگ  را عروسی

                                                          (نظامی)

خر مانده کز  ریش  نالان  بود                  چه سود ار چه دیباش پالان بود

چو کاهل بود نافه در خاستن                   چه باید به خلخالش آراستن

                                                          (امیر خسرو) 

بیچاره آن کسی که گرفتار عقل شد         خوشبخت آن که کره خر آمد الاغ رفت

گر توخری تورا ز خری هیچ نقص نیست      تا مر تراست سیم به خروار در خره

                                                         (کما ل الدین  اسماعیل)                                                     

                                                     

 

 

                                                

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم بهمن 1388ساعت 17:44  توسط محمد رضا شفیعی راد  |